In onze zoektocht naar een echt geschikte plek om te wonen reisden we duizenden kilometers door Frankrijk, België en Duitsland. huis nohn 2008 Al in 2007 vonden we "onze" nieuwe boerderij en dachten dat we alles onder controle hadden: onze boerderij was verkocht en de eigenaren van deze nieuwe boerderij hadden onze prijs geaccepteerd dus wat kan er mis gaan? Nou: alles! De eigenaar had onze prijs aanvaard en wilde snel verkopen, maar de man die het pachtte wilde helemaal niet verhuizen. En omdat hij twee kleine kinderen had kon niemand hem dwingen ...... dus hij bleef. Op het zelfde moment kwam de man die onze boerderij had gekocht en het contract had ondertekend er "plotseling" achter dat hij het helemaal niet kon financieren...

Dus terug bij af: we moesten helemaal opnieuw beginnen. In mei 2008 is onze boerderij definitief verkocht en we hadden tot oktober de tijd om een andere plek te vinden .....

Opnieuw waren we elk weekend op weg, maar op een of andere manier had elk object dat we bekeken niet wat we wilden. Als je op zoek bent naar een plek “in the middle of nowhere” vind je er niet veel. Tot juni, toen vonden we een boerderij die geschikt was, niet precies wat we wilden, maar we moesten iets ...... Op weg naar huis besloten we langs "ons" huis te rijden en op een of andere manier iets zag “iets” er anders uit, maar we konden niet zeggen wat precies. We gingen naar huis en moesten binnen twee dagen beslissen of we de boerderij, die we dat weekend vonden, wilden kopen. Het moest kennelijk zo zijn: op die dag belde de makelaar van "ons" huis dat er een en ander veranderd was en er een goede kans bestond dat we de boerderij toch konden kopen! Vanaf dat moment ging alles heel snel: veel gesprekken, ook met pachter en ja: hij zou per 1 september vertrekken! We hebben het contract op mijn verjaardag getekend: wat een cadeau!

Maar toen begon het: De Grote Verhuizing. Stelt u zich eens voor de inhoud van twee boerderijen, het resultaat van 30 jaar verzamelen, alle dieren (inclusief 30 paarden) enz. enz.

alphons verhuizing Alphons, al jaren een zeer goede vriend, had beloofd om ons te verhuizen met zijn grote vrachtwagen. Ik kan u zeggen dat hij daar later een beetje spijt van had, maar hij hield zijn woord: hij reed 8 keer op en neer! Het was "slechts" 265 km, maar met alle tijd die nodig was om de vrachtwagen te laden en te lossen kon hij maar één trip per dag doen. Onze super vrienden Kees, Monique, Eta en Yvonne hebben geholpen met pakken en reden ook op en neer. Mijn twee broers Ed en John hebben zich uit de naad gewerkt om alles klaar te zetten -inclusief de 20 boxen van onze oude stal- en reden ook vele malen.
Erik's dochter Eva heeft geholpen met haar paardenvrachtwagen en ik reed op en neer met de aanhanger, het is ongelooflijk wat je, behalve paarden, in zo’n ding mee kan nemen! Zodra de dieren 'aan de andere kant' waren moest daar iemand slapen, maar ook moest er iemand in het oude huis blijven voor de logistieke organisatie...... We lieten de honden daar om als laatste worden verhuisd. Ze begrepen heel goed dat er wat ingrijpends gebeurde en ze waren totaal ongelukkig, totdat ook zij mee konden naar het nieuwe huis.

huis Nohn 2008 Toen alles eindelijk voorbij was op de 23e september - en al onze vrienden weer gewoon veilig thuis waren- probeerden wij de situatie te overzien. We moesten een plan maken om de enorme puinhoop aan te pakken: een huis vol oude rommel, geen keuken, kapotte CV, gebroken ramen, geen functionerende toiletten of wastafels ...... Een klein voorbeeld: op het terras stonden twee hokken: een met daarin nog een groot varken en de andere was het oude kippenhok, dus geen uitzicht op het prachtige dal ..... Gelukkig is het varken een paar dagen later opgehaald. Iets anders is dat, als je verhuisd met hulp van zo veel mensen, de enige instructie je geeft is: zet de spullen op een plaats waar het droog is. Maar hoe vind je alles later terug? We zijn in huis begonnen met de keuken en daarna kamer voor kamer, CV gerepareerd en een houtkachel aangesloten. Toen de meeste rommel in huis was opgeruimd, je weer door de ramen kon kijken en buiten de brandnetels vlak bij huis waren omgehakt was er maar één conclusie: het gaat fantastisch worden! Maar voor dat zover was moesten we letterlijk nog bergen werk verzetten. Vuilnis, oud meubilair, kapotte apparaten, enz. enz. Erik reed op en neer naar de vuilstort een paar dorpen verderop en dat is niet goedkoop in Duitsland. Maar het moest gebeuren. We gebruikten de hele winter en een deel van de lente voor het huis, maar met resultaat: een geweldig huis om met onze honden in te wonen.

huis winter 09 Die eerste winter verraste ons totaal: al toen verhuisden zijn mijn kamerplanten, die ergens buiten gezet waren, al bevroren maar daarna was het weer mild tot die ene dag aan het einde van oktober: van het ene uur op het andere kwam er een sneeuwstorm zoals ik in mijn leven nooit meegemaakt had en daarmee de paniek: de paarden! In dit vreselijke weer konden ze niet buiten blijven! Met vereende kracht en razend snel hebben we twee schuren in acceptabele paardenstallen omgetoverd en ze kwamen maar al te graag binnen. De sneeuw bleef tot het begin van april, dus moesten ze daar blijven. Niet de stallen zoals we wilden, maar groot en droog, dus het moest maar. Helaas geen waterleiding in de stallen, niet veel en slecht aangelegde verlichting, enz. enz. Het was improviseren, maar we hebben het ook bij temperaturen van -28 voor elkaar gekregen.

De lente kwam en we konden tot ons groot plezier eindelijk buiten aan het werk. We doen dat projectmatig, hoewel het net een dominospel is: als je van A naar B wilt moet je, als je het goed wil doen, eerst C doen, enz. enz.
Je vraagt je misschien af waarom we dit doen op onze leeftijd. Normale mensen kopen een mooi huis ergens in het zuiden van Frankrijk en besteden de rest van hun tijd aan lezen, schaken, reizen, enz. Nee, wij kochten een bouwval vol met afval en zagen daar doorheen een zeer comfortabel huis dat van buiten niet erg groot lijkt maar heel veel kamers heeft en omdat het bijna 500 meter hoog ligt hebben we aan alle kanten een prachtig uitzicht over een groot deel van de Vulkan Eifel. kashmir met kip 2009 kippenhok 09 Op het terrein staan drie heel grote schuren, één met toiletten, douches en een appartement met eigen keukentje, douche en toilet. We hebben binnen twee en een halve kilometer geen buren (wat een verademing!) en het huis is omringd door onze eigen weilanden met aan twee zijden bos, waarvan een deel bij de boerderij hoort. We gaan veel bomen planten, overal tuinen aanleggen en hagen rond onze weilanden zetten om zeker te zijn de paarden daar blijven. Er zal een kleindieren-park komen met een vijver voor de kippen, eenden, emoes, varkens en wat er verder voor dieren op ons pad komen. Uiteindelijk zullen al onze dieren een ideale plek hebben.
Nog jaren werk, maar hiermee creëren we onze eigen plekje op aarde waar we op de manier, zoals wij dat willen, ongestoord kunnen leven met onze dieren. We zullen ook weer tijd hebben voor onze grote hobby: de Leonbergers en alles wat daarmee te maken heeft: tentoonstellingen, fokken, rondreizen en vooral genieten van het gezelschap van echte Leonberger vrienden.